Rozdział 4

Kartka, którą trzymałam w ręce tak mnie pochłonęła, ze nie usłyszałam Vanessy mówiącej do mnie.

 - Rose? – Szturchnęła mnie w ramię. – Słyszysz mnie?

 - Tak, tak słyszę. Możesz powtórzyć. – Otrząsnęłam się, i schowałam świstek papieru jak najgłębiej do torby by nikt go nie zobaczył, a co najgorsze przeczytał.

 - Mówiłam, że spotkanie z panią Meggie jest w poniedziałek po lekcjach.

 - Dobrze, przyjdę. – Powiedziałam.

 - Może chcesz iść ze mną i Davidem do kawiarenki? – Zaproponowała.

 - Pewnie, czemu nie? – Odparłam.

Tak naprawdę to nie chciała, ale co innego mogłabym robić w domu i to jeszcze w piątek? Mama wyjechała na parę dni w pilnej sprawie z pracy. Zawsze to jakieś zabicie czasu.

 - Więc, będziemy czekać na ciebie przed szkołą.

 - Ok. – Powiedziałam i odeszłam.

Czujnie rozglądałam się po korytarzu. Wyglądało to trochę idiotycznie, bo z punktu widzenia innego człowieka, czego można by się bać w szkole, jest tu pełno osób dorosłych i wyrozumiałych, które pomogą w każdej sprawie. A ja? Jestem żałosna. Wtedy po raz pierwszy zatęskniłam za prawdziwym domem. Domem znajdującym się tysiące kilometrów stąd. Pobiegłam szybko do szafki wymienić książki i teraz już spokojniej powędrowałam na plac szkolny.

~*~

  Dzisiejszy dzień można by zapisać w kalendarzu. Chociaż nie wiem. Pozyskałam dwójkę przyjaciół, Vanesse i Davida. Jednak dobrze zrobiłam, iż poszłam z nimi do tej kawiarenki. Na szczęście żadne z nich nie poruszyło drażliwego tematu związanego z Niall’em. No właśnie Niall, nagłówek w mojej głowie numer jeden. Stanęłam przed drzwiami domu i zaczęłam szukać kluczy w torbie. Nerwowo przekopywałam książki i zeszyty, następnie moja ręka powędrowała do kieszeni kurtki, tam też pusto. Zapomniałam kluczy! Mama wraca dopiero we wtorek. Och, ja już w ogóle o niczym nie myślę. – Pomyślałam. Co ja mam teraz zrobić?! Poprosić o pomoc sąsiadów? Nie, może lepiej nie. Na ramieniu strasznie ciążyła mi torba, nie z powodu przeładowania tylko zmęczenia. Ze rezygnacją usiadłam na schodach i rozmyślałam. Tylko, o czym? O tym jak by tu przeżyć najbliższe dnie i noce. Nie pamiętam ile czasu tak siedziałam, może godzinę, kiedy przypomniałam sobie, ze z tyłu domu jest okienko od piwnicy. Mama czasami zostawia je otwarte. Szybko pobiegłam za dom i BINGO okienko otwarte. Teraz trzeba się przecisnąć. Na pierwszy ogień poszła torba. Wrzuciłam ją do pomieszczenia i zaczęłam wchodzić powoli, ale skutecznie. Zeskoczyłam lekko na ziemię i zamknęłam okienko.

 - Udało się. – Szepnęłam do siebie.

Wyszłam na górę i od razu poszłam do mojego pokoju. Opadłam na łóżko, i przymknęłam oczy. Każda część mojego ciała mnie bolała. Jedyne o czy teraz myślałam to, to, aby wziąć gorącą i odprężającą kąpiel. Z ociągnięciem poczłapałam do łazienki i napełniłam wodą wannę. Po dokładnym umyciu ubrałam się w czyste i świeże ciuchy. Wzięłam telefon i wyszłam z łazienki. Chciałam już zejść na dół, jednak coś przykuło moją uwagę, coś, przez co moje serce zaczęło bić szybciej, a nogi zaczęły się uginać. Postać, która leżała na MOIM łóżku wprawiła w drganie moje ręce. Tą postacią był we własnej osobie Niall Horan, który uśmiechną się do mnie nonszalancko.

 - Co ty tu robisz!? Jak się tutaj dostałeś!? – Krzyknęłam ze zdenerwowaniem.

Jednak on odpowiedział na to ze spokojem w głosie:

 - Przecież, napisałem do ciebie wiadomość, ze czeka cię dziś miła niespodzianka. Czyż by nie dostała mojego powiadomienia? – Zapytał i wstał z łóżka, po czym podszedł do mnie a ja cofnęłam się tak, że praktycznie plecami dotykałam ściany. Zbliżył się tak, blisko, że czułam jego oddech na mojej skórze, który wprawiał mnie w oziębienie.

 - No, więc jak? Odpowiesz mi w końcu na pytanie? – Zapytał.

 - Nic, nie widziałam. – Skłamałam.

 - Weź daj sobie spokój wiem, że coś widziałaś, ale nie chcesz mi powiedzieć co! – Krzykną tym razem. A ja przylegałam do ściany jeszcze bardziej.

 - Dobrze, nie chcesz mi odpowiadać, więc może pójdziemy na kompromis. Jedno pytanie ty, jedno ja. – Zaproponował.

 - Dobra, ja zaczynam. – Rzekłam. – Czego chcesz ode mnie?

 - Odpowiedzi. – Powiedział. – Teraz ja. Co widziałaś w samolocie?

Głośno przełknęłam ślinę.

 - Widziałam chłopaka, który trzymał coś w ręce. – Powiedziałam i wypuściłam powietrze. – Teraz moja kolej. – Czemu mnie nękasz?

 - Ja cię wcale nie nękam, jak tylko proszę o jedną odpowiedź, a ty uciekasz. – Przewrócił oczami. – Kogo dokładnie widziałaś?

 - Tego chłopaka, z którym się biłeś. – Odpowiedziałam. – Kim on jest?

 - Można, powiedzieć, że moim kolegą. Widziałaś coś jeszcze?

 - Nie, co on miał w tej torbie?

 - Nie udawaj, że nie wiesz. – Powiedział.

 - Nie dostałam dokładnej odpowiedzi.

 - Narkotyki, a dokładnie kokaina. Taka odpowiedź wystarczy? – Zapytał.

 - Że, co?! Jakie narkotyki?! – Krzyknęłam.

 - Normalne. Nigdy o czymś taki nie słyszałaś?

 - Ty bierzesz?

 - Zwariowałaś!? Aż tak głupi to nie jestem! Można powiedzieć, że je przemycam. – Uśmiechną się.

 - Wyjdź z tego domu, natychmiast!

 - Właśnie miałem taki zamiar. Aha i jeszcze to.

Wyją z kieszeni klucze. Klucze do mojego domu.

 - Skąd je masz!? – Wrzasnęłam.

 - Wypadły ci jak, kopnęłaś mnie w kostkę, po czym uciekłaś.

Rzucił mi je na biurko i wyszedł.

____________________________________________

Oto przed Wami rozdział 4! PRZEPRASZAM, że nie dodałam go w sobotę, ale no cóż pobiłam się z siostrą i dostałam od mamy szlaban! xDD W poprzednie dni nie miałam czasu. Tradycyjnie przepraszam za wszystkie niedoskonałości. Ten rozdział napisałam w niecała godzinę! Więc mam wenę! Jeśli chcecie się dowiedzieć coś o tym blogu to zapraszam do zakładki "Kontakty" jest tam linka na mojego aska i facebooka. Następny rozdział wstawię w sobotę. Dziękuję za wszystkie komentarze pod poprzednim postem. Komentując macie szanse na szybszy rozdział. Komentując okazujesz mi szacunek.

6 KOMENTARZY = NASTĘPNY ROZDZIAŁ

KOMENTARZ = SZACUNEK DLA AUTORA.